گلرخ كمالي: حق با توئه ... شخصيت‌هاي داستان جديدم دوره‌ام كردن. بايد هر چه زودتر خودمو از بين‌شون بكشم بيرون.

حامد (محمد رضا فروتن):  یه تار موی منو با صد تا مرد اروپایی عوض نمی کنی؟ با مرد آسیایی چطور؟ شرقی، ایرانی، تهرانی؟ ,,, یا آقای شریفِ بو گندویِ هیزِ نکبت که دائم خیکش رو میخارونه و عاروق میزنه!

اميرعلي: هیچ وقت سایه نشو مرتیکه...مرد باش و جواب دوازده سال سیاه پوشیدنتو بگیر

قيصر: اين نظام روزگاره... يعني اين روزگاره دايي. نزني ميزننت

حرفای خوب همیشه مال آدمای خوب نیست!

رضا کیانیان: وکیل ها حرف مفت زیاد میزنند اما مفتی حرف نمیزنند ...

سلطان : همیشه این جوریه ... یه آدم بی ستاره، بی فامیل، عین من از خیر یه چیز بدرد خور دختره مثه سند ، پول ،طلا میگذره ... بهش میده ... دختره با اشک ازش میگیره و تشکر میکنه، بعد اين يارو، بی فامیله سوار میشه ... موتور یا ماشین ... از دختره جدا میشه ... تو راه که بر میگرده، دلتنگی میکنه ... واسه همه چی ... خونش ،ننه ش، مدرسه ش ... یا خودش آواز میخونه یا واسش می خونن . از اين چيزا خيلي ديديم.مام رفتیم خانوم.

.. .برای نوشتن، بیخودی دنبال موضوع خوب نگردید. همه موضوعها خوبن. موضوع بد اصلا وجود نداره. نویسنده بد زیاده ...

ناخدا خورشید، همون که یه دست نداره؟...

- نه همون که یه دست داره!

مهناز: هم اون موقع عقلم می رسید, هم حالا. خیلی خوب هم عقلم می رسید, این قدر که از همه مردها نفرت داشته باشم. این قدر که بفهمم مردها فقط اسمی از مرد دارن, یک مشت نامردن که فقط, فقط حرف می زنن, دروغ می گن, بهت قول دروغ میدن و بعد زیر قولشون می زنن. این قدر عقلم می رسه که از تو, از گذشته ام و از هر چی مرده متنفر باشم.

(شخصیت مهناز در کتاب دالان بهشت)- نوشته نازی صفوی